Lakier się waży? Przyczyny i zapobieganie (2025)

W świecie lakiernictwa, gdzie perfekcja jest miarą sukcesu, jednym z najbardziej frustrujących i zagadkowych zjawisk jest to, dlaczego lakier się "waży". Wyobraź sobie idealnie przygotowaną powierzchnię, najnowocześniejsze narzędzia, najwyższej klasy lakier, a mimo to, zamiast gładkiego, lśniącego wykończenia, pojawiają się nieestetyczne zmarszczki i pęknięcia. To klasyczny "efekt pęcznienia pod powłoką lakierniczą", którego przyczyną jest zazwyczaj zbyt krótki czas schnięcia międzyoperacyjnego, zbyt gruba warstwa lakieru, błędy w proporcjach składników lub zanieczyszczenia. Poznajmy więc laboratoryjną precyzję i rzemieślnicze know-how, które stoją za tajemnicą idealnego lakierowania i demaskują przyczyny, dla których lakier odmawia posłuszeństwa, odsłaniając swoją drugą, mniej atrakcyjną, twarz.

• Ważenie lakieru: Niewłaściwe proporcje i składniki
• Wpływ podłoża na ważenie się lakieru
• Zanieczyszczenia i ich rola w ważeniu lakieru
• Q&A

Kiedy na warsztacie pojawia się problem „ważenia się” lakieru, często stajemy przed prawdziwym detektywistycznym wyzwaniem. Analizujemy proces krok po kroku, szukając słabych ogniw. Poniższa tabela przedstawia przegląd typowych przyczyn tego zjawiska, bazując na naszych danych i doświadczeniach, aby pomóc szybko zidentyfikować i eliminować potencjalne zagrożenia dla idealnej powłoki.

Z powyższej analizy jasno wynika, że głównymi winowajcami "ważenia się" lakieru są czynniki związane z błędami w aplikacji i nieprawidłowym doborze składników. Kiedy patrzymy na te dane, nasza uwaga powinna skierować się przede wszystkim na procedury i szkolenie, bo to właśnie tutaj leży klucz do prewencji. Mówiąc wprost: najczęstsze błędy wynikają z pośpiechu i niedostatecznej wiedzy, a przecież diabeł, jak to często bywa, tkwi w szczegółach.

To nieustanne wyzwanie, aby każde lakierowanie było perfekcyjne. Przypomina to balansowanie na cienkiej linie z jednej strony mamy nadzieję na najwyższą wydajność i szybkość, z drugiej nieustannie musimy pilnować jakości. Ta dynamiczna równowaga wymaga od nas nie tylko precyzyjnego narzędzia, ale przede wszystkim strategicznego myślenia. Jak w szachach: każdy ruch, każdy etap, musi być przemyślany, aby doprowadzić do zwycięskiego efektu. To walka o jakość, o której świadczy zadowolenie klienta, ale też prestiż marki, którą reprezentujemy. W lakiernictwie, nie ma miejsca na kompromisy. Albo idealna powierzchnia, albo nic.

Powiązany temat Dlaczego schodzi lakier bezbarwny z samochodu

Ważenie lakieru: Niewłaściwe proporcje i składniki

W laboratorium każdego lakiernika, nieważne czy mówimy o gigantycznej fabryce samochodów, czy małym warsztacie renowacyjnym, chemia odgrywa kluczową rolę. Precyzyjne mieszanie komponentów to absolutna podstawa. Wyobraźmy sobie, że mieszamy koktajl, ale zamiast trzymać się receptury, improwizujemy z proporcjami. Efekt? Coś, co tylko z nazwy przypomina napój. Podobnie jest z lakierem. To złożony system chemiczny, w którym każda kropla ma swoje ściśle określone miejsce i rolę. Odchylenie od wytycznych, nawet o włos, może okazać się katastrofalne w skutkach, prowadząc do zjawiska, które w branży lakierniczej określa się mianem "ważenia się" lakieru.

Problem "ważenia się" lakieru, objawiający się pęcznieniem, zmarszczkami lub nawet odrywaniem się powłoki, nierzadko ma swoje korzenie w pozornie prozaicznych błędach, takich jak brak lub użycie nieodpowiedniego utwardzacza. Utwardzacz to esencja każdej dwuskładnikowej powłoki. Działa jak katalizator, inicjując reakcję chemiczną prowadzącą do utwardzenia żywicy. Brak tego kluczowego składnika lub użycie niewłaściwego typu jest równoznaczne z rezygnacją z procesu utwardzania. Powłoka pozostaje wtedy miękka, podatna na uszkodzenia, i co najważniejsze, nie osiąga zamierzonej trwałości. Przypomina to budowanie domu bez cementu ściany będą się walić przy pierwszym podmuchu wiatru. Koszt zakupu utwardzacza to około 50-200 zł za litr, w zależności od rodzaju i producenta. Biorąc pod uwagę cenę całego lakieru, to naprawdę minimalny wydatek, który ratuje nas przed stratą czasu i pieniędzy na ewentualne poprawki.

Kolejnym grzechem głównym jest stosowanie nieodpowiedniego rozcieńczalnika lub lakieru nawierzchniowego. Rozcieńczalnik odpowiada za lepkość lakieru, wpływając na jego właściwości aplikacyjne i rozlewność. Jeśli jest źle dobrany, na przykład zbyt agresywny lub zbyt wolno odparowujący dla danej formuły lakieru, może to zaburzyć cały proces schnięcia. Powłoka może "gotować się", czyli tworzyć pęcherzyki, lub odwrotnie nie wysychać prawidłowo, co prowadzi do utraty połysku, a w skrajnych przypadkach właśnie do wspomnianego "ważenia się". Na rynku dostępne są rozcieńczalniki o różnym tempie odparowania (szybkie, standardowe, wolne), które należy dobrać do warunków panujących w lakierni, takich jak temperatura i wilgotność. Średnia cena za litr to około 30-80 zł, co ponownie podkreśla, że to nie jest miejsce na oszczędności.

Warto przeczytać także o Dlaczego schodzi lakier z samochodu

Kiedy mówimy o nieprawidłowych proporcjach utwardzacza do lakieru, dotykamy istoty chemii materiałowej. Producenci lakierów spędzają lata na badaniach i rozwoju, aby idealnie zbalansować składniki. Każda karta techniczna to świętość precyzyjnie określone proporcje mieszania (np. 2:1, 4:1) to nie sugestia, lecz instrukcja, której należy bezwzględnie przestrzegać. Zbyt mała ilość utwardzacza, jak już wspomniano, skutkuje niedostatecznym utwardzeniem. Zbyt duża natomiast może prowadzić do zbyt szybkiego sieciowania, tworząc wewnętrzne naprężenia w powłoce, która z kolei staje się krucha i podatna na pęknięcia, co objawia się właśnie efektem "ważenia". Mieszanie odbywa się wagowo lub objętościowo, przy czym mieszanie wagowe (z użyciem precyzyjnej wagi laboratoryjnej o dokładności do 0,1 grama) jest zawsze bardziej precyzyjne i rekomendowane, szczególnie przy mniejszych ilościach. Waga taka to koszt rzędu 200-1000 zł, inwestycja, która szybko się zwraca.

Aspekt braku utwardzacza jest najbardziej oczywistym błędem i w dużej mierze powtarza się w problematyce „niewłaściwych proporcji”, ale warto podkreślić jego fundamentalny charakter. Czasami, w pośpiechu lub przez zwykłe zapomnienie, pomija się ten kluczowy składnik. Rezultat? Powłoka, która nigdy się nie utwardzi, pozostając lepką i bezużyteczną, co często skutkuje koniecznością usunięcia całego materiału i ponownego lakierowania. To błąd kosztowny zarówno pod względem materiałów (lakier, rozcieńczalnik, energia, środki czyszczące), jak i czasu pracy nie wspominając o niezadowoleniu klienta. Na przykład, koszt usunięcia w pełni nieutwardzonej warstwy lakieru z karoserii samochodu może wynieść od 500 do 1500 zł, a to tylko praca! Straty na materiale lakierniczym to dodatkowo 300-800 zł. Czy warto ryzykować za kilkanaście złotych oszczędności na utwardzaczu?

Wreszcie, nieodpowiedni system lakierniczy to szerszy problem. Lakiery są projektowane do pracy w systemach, co oznacza, że podkład, lakier bazowy i lakier nawierzchniowy powinny być ze sobą kompatybilne i często pochodzić od tego samego producenta. Mieszanie systemów, czyli stosowanie na przykład podkładu jednego producenta z lakierem nawierzchniowym innego, może prowadzić do chemicznych niezgodności. Wyobraź sobie, że łączysz baterie o różnych napięciach efekt może być od nieefektywności po całkowite uszkodzenie. W lakiernictwie, takie niezgodności mogą objawiać się brakiem przyczepności między warstwami, pęcherzeniami, a w końcu "ważeniem się" całej powłoki. Zawsze należy korzystać z produktów zalecanych przez producenta systemu. Na przykład, przejście z systemu rozpuszczalnikowego na wodny wymaga często specjalistycznych podkładów i zmywaczy, aby zapewnić pełną adhezję. Niestety, wiele osób ulega pokusie zakupu tańszych komponentów "z innej beczki", co w ostatecznym rozrachunku kosztuje ich znacznie więcej niż pierwotne oszczędności. Cena kompletnego systemu lakierniczego (podkład, baza, klar) dla średniej wielkości elementu, np. drzwi samochodowych, waha się od 200 do 600 zł, w zależności od marki i technologii. "Mieszanka" systemów może skrócić żywotność powłoki nawet o 50%.

Powiązany temat Dlaczego czerwony lakier płowieje

Podsumowując, dbanie o właściwe proporcje i użycie zgodnych składników to fundament każdego udanego projektu lakierniczego. Ignorowanie tych zasad jest niczym zakładanie garnituru o dwa rozmiary za dużego pozornie pasuje, ale finalnie wygląda… niewłaściwie. W naszej pracy to drobne szczegóły, które ostatecznie decydują o mistrzostwie.

Wpływ podłoża na ważenie się lakieru

Podłoże, czyli powierzchnia, na którą nanosimy lakier, to nie tylko puste płótno dla malarza, ale aktywny uczestnik procesu, który w ogromnym stopniu determinuje końcowy efekt. Wyobraź sobie fundamenty budynku jeśli są słabe, nieważne jak pięknie postawisz ściany, konstrukcja prędzej czy później zacznie pękać. Tak samo jest z lakierem. Adhezja, czyli przyleganie powłoki do podłoża, to alfa i omega lakiernictwa. Gdy warstwa lakiernicza do podłoża nie jest wystarczająca, czyli mówiąc wprost słabo przylega, problem "ważenia się" jest tylko kwestią czasu. W końcu lakier, niczym niezbyt dobrze sklejona tapeta, zacznie odstawać, a następnie zmarszczyć się.

Jedną z głównych przyczyn tego problemu jest nieodpowiednie podłoże. Chodzi tutaj zarówno o rodzaj materiału, jak i jego stan. Powierzchnie, które są zbyt gładkie, zbyt porowate, chemicznie niezgodne, lub te z resztkami starych powłok, stanowią wyzwanie dla przyczepności. Nie możesz po prostu nałożyć lakieru na zardzewiałą blachę, plastik czy aluminium bez wcześniejszego, odpowiedniego przygotowania. Każdy materiał wymaga specjalistycznego podejścia. Na przykład, lakierowanie aluminium wymaga użycia podkładów reaktywnych (tzw. wash primerów) lub specjalnych podkładów epoksydowych, aby zapewnić trwałą adhezję, ponieważ aluminium naturalnie tworzy na swojej powierzchni warstwę tlenków utrudniających przyleganie. Nieprawidłowy podkład na tworzywie sztucznym może sprawić, że lakier będzie pękać i odpadać po kilku miesiącach. Przyjmuje się, że koszt specjalistycznego podkładu do tworzyw sztucznych czy metali kolorowych jest o około 20-50% wyższy niż standardowego podkładu do stali, ale inwestycja ta gwarantuje trwałość.

Kolejnym kluczowym aspektem jest podłoże niedostatecznie wyszlifowane. Szlifowanie to proces mechaniczny, który zwiększa powierzchnię styku lakieru z podłożem, tworząc mikroskopijne rowki i rysy, w które lakier może "zakotwiczyć się". Pominięcie tego kroku, lub wykonanie go zbyt pobieżnie, jest prostą drogą do katastrofy. Jeśli powierzchnia jest zbyt gładka na przykład po starym, wypolerowanym lakierze, lub po niezeszlifowanym fabrycznym podkładzie lakier nawierzchniowy nie będzie miał się czego "chwycić". Przypomina to próbę chodzenia po lodzie w śliskich butach efekt jest przewidywalny. Grubość ziaren papieru ściernego musi być odpowiednio dobrana: od 180 do 240 do zgrubnego szlifowania starych powłok, a następnie 320 do 400 dla ostatecznego szlifowania przed nałożeniem podkładu lub lakieru bazowego. Na przykład, zastosowanie papieru o gradacji P800 przed podkładem mogłoby zbyt "wygładzić" powierzchnię, uniemożliwiając lakierowi zakotwiczenie. Czas spędzony na szlifowaniu powinien być adekwatny do wielkości powierzchni, np. szlifowanie drzwi samochodu zajmuje około 20-40 minut.

W dalszej części problematyki adhezji pojawia się niewystarczające rozpuszczenie podkładu (przekroczenie czasu pomiędzy nałożeniem lakieru podkładowego a nawierzchniowego). To bardzo specyficzny, ale niezwykle ważny niuans. Niektóre systemy lakiernicze opierają się na "mokro na mokro" aplikacji lub wymagają, aby kolejna warstwa była nakładana w określonym oknie czasowym, gdy poprzednia warstwa jest już "na tyle sucha, aby ją można było dotknąć, ale wciąż na tyle świeża, aby jej powierzchnia mogła ulec częściowemu rozpuszczeniu przez następną warstwę". Jeśli to "okno" zostanie przekroczone, poprzednia warstwa utwardza się zbyt mocno, tworząc barierę, której kolejna warstwa nie jest w stanie odpowiednio "rozpuścić" i "wgryźć się" w nią. To jak próba klejenia już wyschniętego kleju połączenie będzie słabe. Czas międzywarstwowy może wahać się od 10 do 60 minut, w zależności od temperatury, wilgotności i rodzaju użytych produktów. Precyzja w tej kwestii jest fundamentalna.

Nie możemy również pominąć problemu mocno wsiąkliwego podłoża. Drewno, niektóre rodzaje płyt MDF, czy stare, porowate tynki to przykłady materiałów, które "piją" lakier niczym gąbka wodę. Gdy podłoże jest zbyt chłonne, absorbuje składniki lakieru, szczególnie rozcieńczalniki i żywice, zanim te zdążą prawidłowo utwardzić się na powierzchni. Prowadzi to do niedoboru składników wierzchniej warstwy lakieru, co skutkuje matową, niejednorodną powłoką, a w konsekwencji może objawiać się właśnie efektem "ważenia" lub brakiem połysku. Rozwiązaniem jest stosowanie odpowiednich podkładów gruntujących, które "uszczelniają" podłoże, ograniczając jego chłonność. Na przykład, na surowym drewnie stosuje się specjalne podkłady izolujące żywicę drzewną i zmniejszające wchłanianie. Koszt podkładu izolującego na drewnie wynosi około 50-150 zł za litr. W przypadku płyt MDF, niezalakierowane krawędzie są zazwyczaj najbardziej chłonne i wymagają dodatkowego uszczelnienia.

Reasumując, sukces w lakiernictwie zaczyna się pod powierzchnią. Dokładne przygotowanie podłoża to fundament, bez którego nawet najdroższy lakier i najlepsza technika nie zagwarantują trwałości i estetyki. To właśnie na tym etapie najczęściej rodzi się wiele problemów, których skutki ujawniają się dopiero po czasie. Wiedza o interakcjach między lakierem a różnymi typami powierzchni to wiedza kluczowa, wręcz nieoceniona w branży, gdzie każdy detal ma znaczenie. Nie zapominajmy, że w tym zawodzie nie ma drogi na skróty każda "cegiełka" budowy powłoki lakierniczej musi być solidnie ułożona.

Zanieczyszczenia i ich rola w ważeniu lakieru

W świecie lakiernictwa, gdzie czystość to niemal religia, zanieczyszczone podłoże jest zwiastunem nadchodzących kłopotów. To cichy wróg, niewidoczny gołym okiem, który potrafi zamienić idealnie zaplanowany proces w kosztowną porażkę. Wyobraź sobie, że pieczesz idealne ciasto, ale przypadkowo wpada do niego piasek. Efekt jest natychmiastowy: smak i tekstura są zrujnowane. Podobnie dzieje się z lakierem. Nawet najmniejsze cząstki, takie jak pyłki, kurz, włókna z ubrań, a co gorsza, silikon, mogą zrujnować całą pracę, prowadząc do defektów, które potocznie nazywamy "ważeniem" lakieru lub pojawieniem się nieestetycznych kraterów.

Najbardziej notorycznym zanieczyszczeniem, odpowiedzialnym za kratery w lakierze często spowodowane przez ciała obce, które nie są lub są słabo zwilżane, jest silikon. To prawdziwy diabeł lakiernika. Zanieczyszczenia silikonem mogą pochodzić z zaskakujących źródeł: nieodpowiednie kremy do rąk personelu, środki czyszczące do pomieszczeń, politury meblowe używane w pobliżu lakierni, a nawet odświeżacze powietrza. Co najgorsze, cząsteczki silikonu są niezwykle lotne i rozprzestrzeniają się po powietrzu, osiadając na powierzchniach, które mają być lakierowane. Kiedy lakier próbuje pokryć powierzchnię z silikonem, tworzy on barierę o niskiej energii powierzchniowej. Lakier, dążąc do zminimalizowania napięcia powierzchniowego, "ucieka" z miejsc, gdzie silikon się znajduje, tworząc charakterystyczne "oczka", czyli kratery, lub prowadząc do marszczenia się powłoki w miejscu kontaktu. Aby temu zapobiec, lakiernie często używają specjalnych odtłuszczaczy antysilikonowych (koszt ok. 50-100 zł za litr), a personel musi stosować rękawiczki i ubrania bezsilikonowe. Czyste środowisko pracy to absolutna podstawa. Należy również zwrócić uwagę na odległość stanowiska lakierniczego od innych miejsc pracy. Minimalna bezpieczna odległość od źródeł potencjalnego zanieczyszczenia silikonem, np. mycia samochodu, to zazwyczaj około 10-15 metrów, najlepiej z wentylacją odseparowaną.

Nie możemy zapomnieć o tak prozaicznych elementach jak brak filtrów oleju w systemie sprężonego powietrza. Sprężone powietrze, kluczowe dla aplikacji lakieru, często zawiera cząsteczki wody i oleju z kompresora. Bez odpowiednich filtrów, te zanieczyszczenia trafiają bezpośrednio na lakierowaną powierzchnię, powodując pęcherze, "oczka" i ogólne pogorszenie jakości. Dobre filtry (np. trzy stopniowe: separator wody, filtr oleju, osuszacz powietrza) to inwestycja rzędu 500-2000 zł, ale gwarantują czyste powietrze, co przekłada się na oszczędności związane z poprawkami. Zazwyczaj należy je wymieniać co 6-12 miesięcy, w zależności od intensywności pracy i producenta.

Masy uszczelniające itp. to kolejny często pomijany, ale istotny aspekt. Stare uszczelnienia, silikony używane do fugowania, czy nawet smary, mogą być źródłem problemów. Należy pamiętać, że nawet niewielka ilość takiej substancji, rozmazana na powierzchni, może zniszczyć efekty całej pracy. Dlatego tak ważne jest staranne usuwanie starych uszczelnień i dokładne czyszczenie powierzchni przed nałożeniem lakieru. Użycie rozpuszczalników na bazie acetonu lub innych silnych zmywaczy (koszt 30-70 zł za litr) jest kluczowe w tym procesie.

Zabrudzenia spowodowane ciałami obcymi obejmują wszystko, co może znaleźć się na lakierowanej powierzchni. To kurz, włókna z odzieży, włosy, owady, a nawet małe cząsteczki piasku. Nawet w najlepiej wentylowanych kabinach lakierniczych, te małe intruzy potrafią zaskoczyć. Drobinki kurzu unoszące się w powietrzu mogą osiąść na mokrym lakierze, tworząc drobne wtrącenia. Rozwiązaniem jest utrzymanie absolutnej czystości w kabinie lakierniczej, regularne czyszczenie filtrów powietrza (co 100-300 godzin pracy), używanie kombinezonów bezpyłowych (koszt 100-300 zł), a także dbanie o to, by materiały przygotowawcze były bezwłókniste. W niektórych lakierniach stosuje się nawet lepkie maty na podłodze przy wejściu, aby "zebrać" brud z obuwia. Takie maty kosztują około 50-100 zł za sztukę.

Obecność silikonu w umywalkach lub wadliwy zestaw uszczelniający to bardziej konkretne, ale niestety realne przykłady problemów z silikonem. Wyobraź sobie, że używasz ręczników wypranych z płynem zawierającym silikon, a potem przecierasz nimi powierzchnię przed lakierowaniem. Albo że lakiernia sąsiaduje z pomieszczeniem, gdzie często używa się silikonu sanitarnego, a wentylacja rozprowadza jego cząsteczki po całej okolicy. Tego typu "źródła problemu" są niezwykle trudne do zidentyfikowania, a jednocześnie potrafią regularnie sabotować każdy kolejny projekt. To pokazuje, jak ważne jest podejście holistyczne do czystości w całym otoczeniu lakierniczym. Prawdziwy specjalista musi mieć zmysł detektywa i zawsze szukać źródła problemu, nawet jeśli jest ono ukryte w najmniej spodziewanym miejscu.

Podsumowując, walka z zanieczyszczeniami w lakiernictwie to nieustająca bitwa, wymagająca stałej uwagi, dyscypliny i precyzji. Jest to wyzwanie, które nigdy się nie kończy, ale którego pokonanie jest kluczowe dla osiągnięcia perfekcyjnego, trwałego i estetycznie zachwycającego wykończenia. W końcu, najważniejsze w lakiernictwie to precyzja i odpowiednie warunki.

Q&A

Dlaczego lakier się waży po nałożeniu, nawet jeśli podłoże wydaje się czyste?

Najczęściej problem ten wynika z niewidocznych zanieczyszczeń, takich jak silikon, oleje lub woski, które są trudne do usunięcia zwykłymi metodami czyszczenia. Mogą pochodzić z rąk, ubrań, a nawet z otoczenia, przenosząc się w powietrzu. Lakier "ucieka" z tych obszarów, tworząc zmarszczki lub kratery.

Jakie są konsekwencje użycia nieodpowiedniego utwardzacza?

Użycie niewłaściwego lub zbyt małej ilości utwardzacza prowadzi do niedostatecznego utwardzenia powłoki lakierniczej, przez co lakier pozostaje miękki, lepki, podatny na zarysowania, pęknięcia i finalnie, wspomniane "ważenie się" oraz utratę połysku. Powłoka nie osiąga zamierzonych parametrów wytrzymałościowych.

Czy czas schnięcia międzyoperacyjnego ma wpływ na "ważenie się" lakieru?

Tak, zdecydowanie. Zbyt krótki czas schnięcia międzywarstwowego to jedna z głównych przyczyn. Kiedy kolejna warstwa lakieru jest nakładana zbyt szybko, rozpuszczalniki z nowej warstwy mogą ponownie rozpuszczać i wzruszać poprzednią, niedostatecznie wyschniętą powłokę, prowadząc do jej pęcznienia, marszczenia się i deformacji.

W jaki sposób podłoże wpływa na jakość powłoki lakierniczej?

Podłoże ma fundamentalne znaczenie, ponieważ wpływa na przyczepność i wygląd lakieru. Niewystarczające przygotowanie (np. brak odpowiedniego szlifowania, niedostateczne czyszczenie, obecność starych, niekompatybilnych powłok), a także jego porowatość lub chłonność (np. w przypadku drewna), mogą prowadzić do słabej adhezji, kraterów, pęcherzy, a w efekcie do "ważenia się" lakieru. Podłoże jest fundamentem, na którym opiera się cała powłoka.

Jakie są najczęstsze błędy popełniane podczas przygotowywania mieszanki lakieru i jak ich unikać?

Najczęstsze błędy to nieprawidłowe proporcje utwardzacza do lakieru, wynikające z niedokładnego ważenia lub odmierzania składników, a także użycie niekompatybilnego rozcieńczalnika. Aby ich unikać, należy zawsze ściśle przestrzegać zaleceń producenta lakieru podanych w karcie technicznej, używać precyzyjnych wag (waga o dokładności 0.1g to podstawa) zamiast miarek objętościowych oraz upewnić się, że wszystkie składniki (lakier, utwardzacz, rozcieńczalnik) pochodzą z tej samej linii produktowej i są ze sobą kompatybilne. Zbyt duża dysza do natrysku lub zbyt małe ciśnienie natrysku może być również przyczyną błędnej rozlewności lakieru, podobnej do skórki pomarańczowej. Wszystko musi działać w spójnym i skrupulatnym systemie.